Bugün sabah kalktım, şöyle bir baktım dünyaya camdan. Ağaçlar resmen kışın verdiği ağırlığa dayanmaya çalışır gibi rüzgarın onları her sarsışında biraz daha bağlanıyorlardı toprağa. Evet toprak... Gün gelince göçüp gideceğimiz son durak noktamız. İşte o topraktan alıdğı güçle tutunyordu rüzgarın savruluşuna, acaba bizde b kadar sıkı tutunabilecekmiydik kara toprağa son durağa vardıktan sonra.
Derken birden aklıma annem, babam, kardeşim ve beni sevenler geldi bir anda. Şu an ölseydim, ölseydim şayet gerçekten neler neler olurdu? Kaç kişi üzülür,kaç kişi sevinirdi öldüğüme? Ya da acaba kaç kişinin haberi olurdu bundan. Sonra arkadaşlarım, akrabalarım ve en önemlisi aiem geldi aklıma, tabutum başındaki halleri. Her birisi ayrı dertlerle yad ediyorlardı beni kimi arayaıp sormadım derken kimisi son bir kez görememenin verdiği dertle üzülüyorlardı annem oğluşum diye ağlarken...
Sonra çok arkadalarda tanımadğım birkaç kişi vardı annemlarin arkadaşlarıydı galiba. Yazık genç yaşta diyorlardı kendi çocukları akıllarına gelince başlıyorlardı onlarda ağlamaya. Birisi ordan çıkıp keşke, keşke beni sevdiğin kadar seni sevebilseydim diyor ufacık boyuyla arkadan arkadan haykırışlar içinde. Babam... Bu sefer dağ gibi dimdik duramaıyordu ailesini arkasında her zaman olduğu gibi. Oturmuş, yanında iki adam onu teselli etmeye çalışırken o, bir tek kelimeleri fısıldıyordu, oğlum... Ve o çıtı pıtı sevdiğim, sevgimi bir türlü gösteremediğim kardeşim... Yıkılmıştı resmen zaten zayıftı iyiden iyiye çökmüştü, kendini yerden yere vurarak abimmm diyordu sesi kısılarak ve susuyordu, çıkmıyordu kelimeler.
Ve tabi ki arkadaşlarım hepsi benimle aralarındad geçenleri hatırlarına getiriyorlar daha bir başka ağlıyorlardı sonra. Biri diğerini teselliye kalkışsa bu sefer o hıçkıra hıçkıra ağlıyordu tutamadan kendisini. Biranda oldu nasıl oldu diyerek haykırırken birisi diğeri ona mendil uzatıyordu.
Vay be ne çok sevenim varmış diyerek buruk bir sevinçle bakıyorum onlara tepeden. Ağlamayın diyorum bakın ben burdayım, görüyorum sizi diyorum ama duymuyorlar beni. Zaten bende yavaş yavaş yükselirken göğe bir haykırış yükseliyor birden "Helal Olsun" diye dönüp bakıyorum, omuzlar üstündeyim . . .
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder